پرش ناوبری
  • |

بازی درمانی - مجله تخصصی بازی بان

صفحه اصلی / تولید دانش بازی / بازی درمانی/

بازی درمانی

  • 807 ارسال شده توسط مرتضی جمشیدی
  • دیدگاه‌ها برای بازی درمانی بسته هستند
زمان مطالعه: ۴ دقیقه

مقدمه ای برای بازی درمانی

نویسنده: مریم قاسمی

بازی، فعالیت محوری و بی نظیر دوره کودکی است که همیشه و همه جا اتفاق می افتد. کودکان نه نیازی به یادگیری بازی دارند و نه لازم است به اجبار وادار به بازی کردن شوند. روانشناس معروف فرانک معتقد بود بازی کردن شیوه ای است که از طریق آن کودکان چیزی را می آموزند که هیچ کس نمی تواند به آنها یاد بدهد.

بازی کردن روشی است برای اکتشاف و تعیین سمت و سوی دنیای واقعی مکان ها و زمان ها، اشیا، حیوانات، ساختارها، مردم و …. کودکان از طریق پرداختن به فرایند بازی یاد می گیرند که در دنیای معانی و ارزش های ما زندگی کنند و همزمان، با شیوه خاص خودشان، بکاوند، آزمایش کنند و بیاموزند. کودک با بازی کردن موقعیتی بدست می آورد تا اعتقادات؛ احساسات و مشکلات خود را پیدا کند و مهارت های زندگی را بیاموزد. رابرت وایت می گوید: ساعات زیادی را که کودکان صرف بازی می کنند نمی توان به هیچ وجه تلف شده تلقی نمود؛ بازی ممکن است شادی بخش باشد ولی در دوران کودکی یک کار جدی است. بدون تردید بازی بهترین شکل فعالیت طبیعی هر کودک محسوب شود.

به اعتقاد روان‌شناسان تا سالهای پایانی عمر نیز تمایل به بازی در انسان وجود دارد هر چند شکل و ظاهر و هدف بازی عوض شده باشد. شاید کودک دلیل بازی کردن خود را نداند و یا آنکه نتواند برای آن علتی بیان کند ولی با این همه نمی تواند از بازی کردن دست بکشد.

امروزه ثابت شده است که کودکانی که به اندازه کافی و به درستی بازی نمی‌کنند از رشد ذهنی مناسب و رشد اجتماعی درست بی‌بهره هستند. در اسلام توصیه اکید به این موضوع شده است که کودکان را تا هفت سالگی آزاد بگذارید تا بازی کنند. در روایتی آمده است که حضرت محمد صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم با جمعی از یاران، از محلی عبور می‌کردند کودکان را در حال خاک بازی دیدند برخی از یاران خواستند آنها را از بازی کردن باز دارند. پیامبر فرمودند: بگذارید بازی کنند که خاک، محل پرورش کودکان است. اسلام علاوه بر آنکه از واپس زدن این تمایل در کودکان جلوگیری می‌کند توصیه می‌نماید که پدران و مادران امکانات لازم برای بازی کودک را فراهم کنند و در هر موقعیت و مقام اجتماعی نیز که هستند وقتی را برای بازی با فرزندان خویش اختصاص دهند و خیال نکنند که درصورت بازی کردن با فرزندانشان اقتدار یا متانت آنان خدشه‌دار می‌شود.
از دیدگاه«ویجینا ساکس» روان‌شناس بازی و بازی درمانگر معروف، بازی یکی از فعالیتها و اهداف مهم کودک در زندگی است. او نمی‌تواند از راه دیگری غیر از بازی به کشف محیط پیرامون خود بپردازد. استعدادهای خود و توانایی هایش را شناسایی کند و آنها را بکار بگیرید. کودک در حین بازی به تمرین زندگی بزرگسالی می‌پردازد.

بازی درمانی چیست؟

این تکنیک بر اساس انعکاس رفتار کودک است. باید احساسات کودک را طوری شناسایی کرد و آن را به کودک منتقل کرد که کودک نسبت به اعمال و رفتار خود آگاه شود.

بازی درمانی یکی از روشهای موثر در درمان مشکلات رفتاری و روانی کودکان است. بطوری که به کودکان کمک می کند تا احساسات منفی و رویدادهای ناراحت کننده‌ای را که نتوانسته‌اند با آن ها کنار بیایند، درک کنند. به جای استفاده از روش های درمانی رایج بزرگسالان مانند گفت و گو و توضیح درباره ی چیزی که سبب ناراحتی آن ها شده است، از بازی برای برقراری ارتباط به شیوه ی خود بهره می گیرند، بدون آنکه احساس کنند دارند بازجویی یا تهدید می شوند. کودک از طریق نمایش در اتاق بازی به مهارتهایی مثل حل مسأله و تصمیم گیری، مهارتهای اجتماعی در سطح بالاتر و اعتماد به نفس بالا تر دست می یابد

کدام اختلالات با روش بازی درمانی می‌توانند درمان شوند؟

انواع اختلالاتی را که ریشه در احساسات و هیجانات کودک، سازگاری او با محیط و … دارند، می‌توان با این روش درمان کرد. افسردگی کودکان، ترسهای کودکان، مشکلات رفتاری که ریشه اضطرابی دارند شب ادراری، ناخن جویدن، دروغ گفتن، پرخاشگری و … را می‌توان با استفاده از این روش حل کرد.

به عنوان مثال روانشناسان برای کنترل خشم، بازی (پرتاب توپ)،(حباب بازی)،(خمیر بازی) طراحی کرده اند.  بدین صورت که در بازی پرتاب توپ به بچه ها آموزش می دهیم که لحظه خشمگین شدن خود، تصویر فرد خشمگینی را بر روی دیوار و یا تابلویی که در اتاق نصب کردن با ماژیک سیاه بکشند و بعد از دور، با توپهای پلاستیکی رنگی مدام به این تصویر ضربه بزنن.

نکته دیگر آنکه بهتر است به کودکان آموزش دهیم که در زمان عصبانی شدن نفس عمیق بکشند.  و یا به آنها بازی‌هایی همچون درست کردن حباب و فوت کردن در آن آموزش داده شود چراکه این راه سبب شده تا خشم کودک آرام شود، همچنین گذاشتن قوانین در خانه سبب می شود تا به کودک یاد دهیم هنگام عصبانی بودن دلیل خود را توضیح دهد و بگوید چرا و از چه کسی ناراحت شده است. در ادامه اگر او به درستی دلیل خود را عنوان کرد به او پاداش‌هایی همچون رفتن به پارک و بازی کردن داده شود.

همچنین داشتن خمیر بازی در خانه و آموزش دادن آن به کودک اعث می شود که اگر ناراحت شد می‌تواند آن را فشار دهد، له کند یا حتی تمامی چیزهایی که با آن درست کرده را خراب کند، ا از این طریق خشم او فروکش کند.

 

 

1,648 بازدید

دیدگاه کاربران

موقتا امکان ارسال دیدگاه وجود ندارد

موقتا امکان ارسال دیدگاه وجود ندارد

نویسنده: مرتضی جمشیدی

مرتضی جمشیدی
  • تعداد مطالب ارسالی: 26

تبلیغات